کجا
تجربهی نوشتن روی دیوارهای خانهای که نیست
متنِ پرهام شهرجردی
ساختهی بابک ونداد و بابک مهربخش
تجربهی نوشتن روی دیوارهای خانهای که نیست
متنِ پرهام شهرجردی
ساختهی بابک ونداد و بابک مهربخش
گاهی اوقات، در مقابل برخی حوادث، میدانیم که باید سرپیچی کنیم. سرپیچی مطلق و قاطع است… آنهایی که سرپیچی میکنند و قدرت این سرپیچی آنها را بهم پیوند داده میدانند که هنوز با یکدیگر نیستند. زمان لازم برای آنکه بتوانند حرکت گروهی خود را تثبیت کنند، از آنها سلب شده است. آنچه برایشان باقی میماند، یک سرپیچی سازش ناپذیر است، دوستی با یک نهی قطعی، یک نهی تزلزل ناپذیر و دقیق که آنها را متحد و همبسته میکند.
سفید ِ کاغذم را با دیگر ِ چشم می گرفتم، چشمی که بر کاغذم مینوشت…. سنگ ِ نانوشته، نوشته را پس میزد. این جا پس ِ نوشته بود: جایی که نوشت، مینمینوشت این سنگ، نه مرگ ِ مرگ، که مرگ ِ نوشته بود. نوشتهی مرگی نانوشتنی. نانوشته بر سنگ، جا مانده در پس [...]
کجا نشستن، کجا ایستاده نشستن، کجای نشستن، کجای نشست – تن، کجا ایستا-تن، ایستایی که نشسته میایستد، بر چه نشستن؟ با چه بر چه نشستن، و از نشستن، برخاستن. برخاست تن، و خواستهای تن، و بر خواست ِ تن، نشستن، نشاندن ِ تن، در مقابل ِ تن نشستن، در مقابل ِ تن ایستادن، خروار [...]
متنی که روبهروست، دربرابر ِ متن نیست، بیرون از متن نیست. نوشتهای است که با کلمههایش. کلمه به کلمه، متن است، کلمه به کلمهی متن است. عکس است ؟ عکسی است که متن میشود، عکسی است که در متن میآید و متونی را باز میکند. این عکس متنی دارد، که باید در متناش – یعنی [...]