علی عبدالرضایی و ابول فروشان شاعرند. با زبا‌ن‌های خود و دیگری درگیرند. در تبعید، با شعر، با ادبیات زنده‌گی می‌کنند. در دبستان لندن خودشان را گاهی به این زبان و گاهی به هر زبان می‌نویسند. از تبعید آن طرف‌تر رفته‌اند. خودشان شعرشان را، شعرشان خودِ شعرشان را نماینده‌گی می‌کند. سالیان دراز است که لندن را صحنه‌ی جست و خیزِ شعر کرده‌اند. از پسِ تبعید برآمده‌اند تا پسا-تبعید را زنده کنند. شعر و آتش زیر خاکستر نمی‌ماند. رادیو مهاجر بریتانیا با این دو شاعر به گوش نشسته و صداهای این زبان و آن زبان‌شان را، صدای از تبعید گذشته‌شان را به گوش ما می‌رساند.

  از شروع کار، مجله‌ی شعر به فکر راه‌های دیگرِ شعر بود: از هر راهِ رفته فراری بود. رادیوی شعر محصول چیز دیگری خواستن است. این رادیو به زبان‌های فارسی، انگلیسی، اسپانیولی، آلمانی، فرانسه و عربی به صورت ۲۴ ساعته برنامه دارد. رادیوی شعر طرحی‌ست که هر روز خود و برنامه‌اش را کامل می‌کند. رادیوی [...]

«مورچه‌ها» صدای اقلیتی‌ست که با ما هم زبان و هم زمان است. وقتی با ما حرف می‌زند، گاهی مخاطب،‌ گاهی گوینده‌ایم. با ما که حرف می‌زند، ما را هم حرف می‌زند.
نخستین آلبوم «مورچه‌ها»‌ با عنوان «گزارش اقلیت» منتشر شده است. پنج قطعه ازین آلبوم را می‌شنویم. گاهی گوش، زبان باز می‌کند. گاهی زبان، گوش می‌دهد.

[Audio clip: view full post to listen] با چشم‌های به آن سبزی قدِّ بلندی داشت دست‌های بازی که هر چه داده بودم پس داد دل داد لب داد من از فردای با او روشنی می‌خواستم شب داد… نمی‌توانستم وسطِ داستانی خواندنی بمیرد نمی‌توانست در خانه‌ای ناتنی بمانم مثلِ باد در آسمانِ بالای سرِ یک روزِ [...]