اشعار ابول فروشان، پدیده‌ای است در نظم، حاوی بینشی تازه که واقعیت‌های کهنه را به گونه‌ای جدید و ناگهانی بازبینی می‌کند و واقعیت‌های امروز جهان را با جزئیات ذره‌ای‌شان به ثبت می‌رساند. و در این راستا وی دست به کندوکاو چیزهای مأنوسی می‌زند که از چشم و قلم ما افتاده‌است یا ما با آنها خو گرفته‌ایم و دیگر به تفسیر و تعبیرش نمی‌پردازیم. فروشان به مقولۀ زبان، رویکردی چندفرهنگی دارد که در اشعار فارسی و انگلیسی‌اش به یک پیمانه مشاهده می‌شود.

شعری که دوان دوان است، به صفحه بسنده نمی‌کند و جسم زبان را هم مثل صفحه می‌کند. لاکو لابارت، این فیلسوفی که با شعر فکر می‌کرد، می‌گفت که ادبیات – یعنی شعر – شفاهی‌ست. یعنی صداست. یعنی بیان است. یعنی اجراست. یعنی همین‌جاست. صفحه‌ی شعر را به صحنه‌ی شعر بردن همان و صفحه و صحنه را یکی کردن همان. شعری که دوان دوان است، زبان را چنان به راه می‌اندازد که از من بیرون می‌زند. و این یعنی اجرای شعری که هم-قواره‌ی شعر است. مثل تجربه‌هایی که خودمان می‌دانیم. کردیم و می‌کنیم: وقتی صدایی از ما، بیرون از ما، خودِ ما را از ما بیرون می‌کند.

علی عبدالرضایی در برنامه‌ی شباهنگ از فعالیت‌های نوشتاری‌اش، برگردان کارهایش به زبان‌های دیگر و ثبت و انتشار کارهایش در کتاب‌خانه‌ی ملی انگلستان سخن گفت.

نشر شعر پاریس تازه‌ترین کتاب هژیر پلاسچی را منتشر کرد.

نیم‌نگاهی به «جنون روز» نوشته‌ی موریس بلانشو با فارسی‌ی پرهام شهرجردی

و ماضی این گونه حال می‌شود: گاهی با ماضی‌هایم «ور» می روم. به ماضی به خودم دست می‌کشم. به هستِ نیست، من می‌دهم. وقت هایی بین ِ من و متن، وقتی جز رفت، جز رفته نمی‌ماند. و من که به این متن ها گذشته‌ام، در متن‌هایم در -گذشته‌ام.

چنان زیبا بود، سرزمینی که
دوستش دارم، بوکوفسکی
که امروز دور به نظر رسید

و در ازایش این ابرهای تکه تکه‌ی خاکستری را همراه و همرازت کرد
تا فکر کنی آلمانی هستی
مثل من که هلندی‌ام
و هیچوقت هم به لطف همین ابرها تنها نیستیم

دریافتِ مجله‌ی بازارچه، ویژه‌ی احمد شاملو.

این مقاله در ابتدای دهه‌ی هشتاد جهت انتشار در کتاب «ادیسه ی بامداد» نوشته شده است. انتشار آن بصورت مجزا، جهت آگاهی خوانندگانی منتشر می‌شود که دغدغه‌ی حقیقت داشته، با دغدغه فکر می‌کنند.