برای نوشتن، برای خودِ نوشتن، نوشتن. این گونهام، این گونه است که مینویسم. برای اینگونه بودن است که مینویسم. این گونه بودن را که به نوشت میآورم، انگار خودم را به حرف آوردهام. با این حرفهاست که نوشتن میآید و تمامِ جایم را میگیرد و من تمامام را، جایم را، به نوشتن میدهم: وقتی یکی [...]
شنبه ششم فروردین 1390، پرهام شهرجردی در استراسبورگ «ادبیاتی که میآید» را به حرف میآورد.
دوشنبه 14 مارس 2011 – 23 اسفند 1389 – همایش موریس بلانشو در دانشگاه پاریس-دیدرو برگزار میشود. درین همایش پرهام شهرجردی، بنیانگذار و عضو شورای ریاست «فضای موریس بلانشو» سخنان خود پیرامون مفهوم اجتماع ِ ناممکن، گواهی و بازشناسایی را با عنوان Il serait beau de témoigner que nous avons conscience de notre nuit ایراد خواهد کرد.
ته و تویش را که خوب در آوردم
تَََتوی نام غریبی روی باسَنش خندید
تاتی تاتی تا ته تا توی تو رفته
کامل امّا نه
کامل پشت در بود و در امّا نه
دیوار روی در
پشت ِ ابرم
این روزها.
محو و کم رنگ.
با سایههای باد
با تنم؛
زخمی ِشمال ِ نگات.
تأملی کوتاه بر رسواییی کوتزی بر مبنای تکههایی از ضدِ ادیپِ دلوز و گتاری
نظرى مىگوید « همه چیز را ذهن مى سازد» و نظر دیگرى بر این عقیده استوار است که «همه چیز در ذات خود آن همه چیز است» . این تناقض بارز، ذهن را بر آن مىدارد تا به دنبال دلالتی باشد که شاید بتواند راهى منطقى و قابل درک در این چالش عظیم ایجاد کند. [...]
او یاسینِ سانحه در قامت ارتعاشِ جادهست
خواه در تو مَن لی غَیرُک در قامت ارتعاشِ جادهست
وَ من با دلایلی از بالترینِ پروازها
چرخیدندوُ هرگز نپرسید!
ای اسراییل ِدستهات، غاصب است
یا اینکه پایین را بیاید کوه!
هر وقت حرکتِ نیروها به شکستن میل کند، انقلاب به عنوانِ یک ممکن تظاهر میکند، یک ممکن غیر انتزاعی، که به طور تاریخی و عینی ظهور میکند، درین لحظات است که انقلاب اتفاق میافتد. تنها وجهِ حضور انقلاب، امکان واقعیی آن است. آن وقت، توقف و تعلیق است. درین توقف، جامعه از هر سو گشوده میشود. قانون فرو میریزد. تخطی و سرپیچی به انجام میرسد: لحظهای معصومیت؛ تاریخ از حرکت میافتد.
اینجا، آخرین سطرهای «حکمِ مرگ» یا «ایستِ مرگ» موریس بلانشو را بازنویسی – این زبانی – میکنم. چرا؟ چون این «او» را دوست میدارم. این سوم شخصِ نامشخص. این نامعینِِ تعریف گریز. این راز و این باز را که همضمیر با او، چیزی از اوست و شاید، خودِ اوست. شاید. بی جهت نیست که سطرهای پیشین را به قرینهی او حذف کردهام تا هر تاویل و برداشت را – تا جای ممکن، تا جای ناممکن حتا – از اینجا به بعد ملغی کرده باشم. این سطرها را با «جنون روز» – قصهای که قصه را زیر سوآل میبرد – همصدا کنید.
نویسنده میاندیشد.
هیچ داستانی برای گفتن وجود ندارد.
و ملال آغاز میشود؛ و چون به تنهایی تحمل این ملال را ندارد از نو به داستان پناه میآورد.
من به سادگی میتوانم ملالم را به شخصیتهایم انتقال دهم.
و جستجو را برای پیدا کردن شخصیتهایی که پذیرای ملال وی باشند آغازمی کند. اما دیری نمیگذرد که درمی یابد : اساسا شخیصت بدون ملال وجود ندارد.
پس از نو به این نتیجه میرسد.
هیچ داستانی برای گفتن وجود ندارد.
فاطمه رحیمی بالایی دانشجوی دکتری در رشتهی ادبیات نمایشی ست. شاعر است، یعنی قدر کلمه را میداند. از شاعر حرف زدن بیهوده است. پس خودمان را کنار میکشیم و جانبِ شعر را میگیریم. بیست و یک شعری که در پی میآید، معرّف اوست.
اشعار ابول فروشان، پدیدهای است در نظم، حاوی بینشی تازه که واقعیتهای کهنه را به گونهای جدید و ناگهانی بازبینی میکند و واقعیتهای امروز جهان را با جزئیات ذرهایشان به ثبت میرساند. و در این راستا وی دست به کندوکاو چیزهای مأنوسی میزند که از چشم و قلم ما افتادهاست یا ما با آنها خو گرفتهایم و دیگر به تفسیر و تعبیرش نمیپردازیم. فروشان به مقولۀ زبان، رویکردی چندفرهنگی دارد که در اشعار فارسی و انگلیسیاش به یک پیمانه مشاهده میشود.
شماره اول فصلنامهی علمی-تخصصی «مطالعات جـنـسیـت» با موضوع پدیدارشناسی و هرمنوتیکِ جنـسـیـت به صورت الکترونیکی منتشر شد.
معطوف شدن به تجربیات شاعر، در عوض اینکه راه به هستی شناسی [شکست] شعر بگشاید، موقعیتهای دیگری را آشکار میکند، اینکه ما از یک سو پذیرفتهایم که تجربه شاعر تکمیل شده و پایان یافته است و اکنون این تکمیل یافتگی است که به بیان در میآید، و از دیگر سو اینکه، میتوان به قضاوت این تجربه نشست، با این حکم پیشینی که تجربهی بیان شده مشخصاً هیچ محل ارجاعی به جز خود شاعر ندارد.
تازهترین کتابهای نشر شعر پاریس
